تعطیلات هم به پآیانِ خود رسید.روزهآی خوش در پی هم گذشتند.چه زود تمآم شُدند لحظآتِ خوب بهآری...لحظه هآی عمرِ مآ هم همین طور زود تمآم میشوند! پس قدرِ لحظآتمآن را بدانیم!خوب باشیمُ خوبی کنیم!

****

سیزده به درِ مآ از 12 هُم شروع شُد...طبیعتُ باغُ شکوفه هآی صورتی!همینآ کآفی بود تآ خستگی یادم برهُ حسِ خوب بیآد زیرِ پوستم!یه عآلمه سلفیُ خندهُ خُل بازی با دختر عموُ پسر عمو جآنِ عزیز ...و یه  عالمه انرژی...خنده محو نمیشُد از لبآمون . بعدش هفت سنگُ والیبآلُ بدمینتون تو اون هوآـی بهآریِ نسبتآ سرد خیلی چَسبید!حتی اون مهمونآی نا خوانده م نتونستن جلوی مآ رو بگیرن! و این گونه 13 .1 .95 نیز تبدیل به  عوانِ یکی از به یاد ماندنی هآمآن ثبت می شود.